Onlarla Yaşam - Ahmet Ufuk Işık

Günler sürdü birbirimize adapte olmamız. Onun, gerekli gereksiz oyun isteklerine tahammül etmeye çalışsam da, utanarak söylüyorum, zaman zaman fiziksel şiddet uygulamak zorunda kaldığım oldu. Neyse ki çabuk öğrendi. O, beni törpüledi; ben, onu törpüledim. Mükemmel bir insan-hayvan ilişkisine sahip olamasak da birlikte yaşamayı zamanla öğrendik.

   En ilginç deneyimlerimden biri, ne söylediğimin değil; söyleme tonumun onun üzerindeki etkisini fark etmem oldu. Mesela ‘’kapıyı aç’’ demek için yüksek sesle seslenmem, acıktığımı belirtmem için ince ses tonu kullanmam yeterliydi. Kolay öğreniyordu çok şükür; ama ben konserve mama isterken önüme kuru mama koymaması gerektiğini bir türlü öğretemedim, orası ayrı. Olsun, varsın her şeyi bilmeyiversin insanım. Ben onu böyle kabul ettim, böyle sevdim.

   Yoğun bir mesaim var her gün. Ona yeterli vakit ayıramam diye endişelerim bundan. Örneğin; gün içerisinde birkaç saat güneş banyosu yapmak, tırnaklarımı törpülemek, sık sık taranıp temizlenmek gibi. Hele bir de insan sahibi olunca temizlik derdi inanın bitmiyor. Ben, tam temizliğimi bitirdiğimde gelip benimle oynamak istemesi yeniden temizlenmek zorunda bırakıyor beni. Oldukça titizim zira. En kötüsü de yoğun fiziksel tempomdan ötürü iyi bir dinlenme süreci geçirmem gerekirken onun yanıma gelip ‘‘benimle ilgilen’’ tavırları. Ama ben de az değilim tabii. Sen misin benim uykumu bölen der, uykusunun en derin olduğu anlarda gider onu uyandırırım. Zaman zaman da ceza olarak eşyalarını kullanılmaz hale getirip canını sıkarım. Bizim böyle bir ilişkimiz var insanımla. Yine de, ne kadar zor olsa da bir insan edinmenizi tavsiye ederim. Yazık, onların da bize ihtiyacı var. Zira kedisiz hayat, eksik hayattır.

04/03/2022