YENİLER >

Meğer sokaklar seslenirmiş... - Yaren Çiçek

Bilmezdim görülmeyenin görülebileceğini, işitilmeyenin işitilebileceğini...Bilmezdim sesi olmayanların avaz avaz bağırabileceğini...Meğer sokakların kalbi olurmuş. Hissedebilirsen onu yüreğinde, kalbinde çiçekler açarmış. Buz gibi soğukta geçerken o sokaktan, üşümezmişsin. Meğer sokaklar seslenirmiş sana. Kulak verirsen ona, duyulmayanı duyabilirmişsin.

İşte bak şimdi göstereceğim sana, çevirme başını. Kahkahalar atarak geçtiğin o sokağın köşesinde bir kedi soğuktan son nefesini verdi. Kirli diye iğrendiğin o yavru, hastalığı için yardım beklerken insanlığa son sözünü söyledi. Bir avuç yemeğe muhtaç can, önüne koyduğun zehirli yemekleri yerken onu sevdiğini zannetti. Toplayıp dağa attığın köpekler açlıktan yavaş yavaş can verdi. Ama görmezsin sen. Sevgi nedir, şefkat nedir bilmezsin. Çünkü dokunamamışsın sokakların kalbine. Sokaklar kimin evi, öğrenememişsin. Dön son bir kez bak dünyaya. Kaç sokağı sahiplenip ortasına koca koca binalar diktin de asıl sahiplerini istemedin orada. Kaç kere sana muhtaç olduğunu bile bile yüz çevirdin onlardan. Kaç kere görmemeyi seçtin, duymamayı yeğledin dön bak.

Şimdi ne haldesin biliyor musun? Bakan gözlerin var ama gören değil. Atan bir kalbin var ama yaşayan değil bunu iyi anla. Sarmala sadece yağmurda ıslanan bir kediyi. Sana kuyruk sallayan bir köpeğin başını okşa. Pencerenin kenarlarına ekmekler ufala. O zaman öğreneceksin bir kalp nasıl yaşarmış, üstünde nasıl çiçekler açarmış. O zaman göreceksin işitilmeyen nasıl işitilirmiş. O zaman başlayacak hayatının varoluşu. Islanırken orada, yağmurun altında; açılacak hayatın uzun, çiçekli yollara...