Kedi ve insan

Ben kedileri severim. Kedileri sevenleri de severim. Hatta onları diğerlerinden daha çok severim. Üstelik bunu da açıkça belli ederim… Ben kedileri iyi tanırım. İnsanları? Yok, bu konuda o kadar iddialı değilim. Ama ikisinin de ürkeğinden anlarım… Bakışlarından… Bakışlarından anlarım. Aynı yere uzun süre bakamaz, kısa ve hızlı hareketlerle etrafı tarar… Bir de oturuşundan… Eğreti oturur. Hatta oturmaz da oturuyormuş gibi yapar. Şöyle rahatça sırtını dayayıp kendini koltuğa bırakmaz her an fırlayıp gidecekmiş gibi… Huzursuzdur yani… İşte bu yüzden, seni de huzursuz etmek ister. Durup dururken abuk sabuk laflar eder, saçma sapan hareketler yapar.

Kediler mesela, senin gözünün içine baka baka, en sevdiğin vazonun yanına gider ve patisiyle yavaş yavaş onu itmeye başlar. Kafa tutar sana… Huzursuzun insanı da, senin en kıymet verdiğin değerlere saldırır. Saldırmaya kalkar. Ev kedisi, sokak kedisi, cins kedi, aslan, kaplan fark etmez… Onların da ürkeği, cesuru, gururlusu, onurlusu, inatçısı vardır… Çeşit çeşittirler, tıpkı insanlar gibi… Ama tabii ki ortak özellikleri de vardır. Kedilerin en önemli ortak özelliklerinden biri paranoyak olmalarıdır. Evet paranoyaktırlar… Etraflarındaki her hareket onlara göre bir suikast girişimidir âdeta… Görebildikleri, duyabildikleri ve hissedebildikleri mesafede olup biten her hareketten, her sesten ürkerler. Her sese, her harekete hemen hiç düşünmeden cevap verirler.

Oysa yanından geçen adam onu görmemiştir bile… O kadar benmerkezcidirler yani… Niye bilmiyorum… Belki de haksız olduklarındandır… Çünkü kediler, nerede yaşıyorlarsa orayı kendilerinin sayarlar. Bir tek kendilerinin… Hatta bunu bazen o kadar abartırlar ki, uyarmak zorunda kalırsın. Bir iki bağırır, ikaz edersin. Ki genellikle bundan anlamazlar… İşte o zaman önce gazeteyi kıvırıp vuracak gibi gösterirsin. O yüzden gazete kağıdından pek hoşlanmaz bunlar. Kedileri severim ben. Kedi sevenleri de… Hatta bazı insanları kediye, bazı kedileri de insana benzetirim… Ama şunu da bilirim: Bir kedi nerede duracağını bilir. Birlikte yaşamasını da… Ama nerede duracağını bilmeyen insanlar beni hep korkutur.

Dilek Önder

İlk yorum yapan siz olun

cevaplayın

Posta adresiniz yayınlanmayacak


*