KEDİLERİN FOTOĞRAFÇISI ‘Salih Güler’ -Işın Selin

“Fotoğraf bir anlatım biçimidir.”

Fotoğrafçılık alanında başarısını kanıtlamış, yıllarını bu işe vermiş ve tecrübesiyle herkese örnek olan Salih Güler, Kedici Dergisi’nin bu haftaki röportaj konuğu. Başarılı fotoğraf çekimleri ile sanatsal yönünün farklılığını ispatlamış Güler’i gelin hep birlikte tanıyalım..

Salih Güler kimdir? Biraz sizi tanıyabilir miyiz?

 Ben doğma olmasa da, büyüme Ankara’lıyım. Çocukluk da dahil 50 yıl Ankara’nın ardından 12 yıldır İstanbul’da yaşıyoruz eşim ve 3 kedimizle.
 Önce Bahçelievler Ulubatlı Hasan İlkokulu’nu, sonra Ankara Deneme Lisesi’ni, ardından da Gazi Üniversitesi Ekonomi Fakültesi’ni bitirdim. Ama hiç sevmedim iktisatı, parayı daha doğrusu. Aralıksız, sanayi sektöründe faaliyet gösteren aile şirketimizde 30 yıl yöneticilik yaptım. Emekli olduktan sonra vaktimin büyük bir kısmını fotoğrafa ayırdım ve “neden daha evvel başlamadım” diye de kızıyorum bazen kendime.

Neden fotoğrafçılık? Böyle sanatsal bir yeteneğiniz olduğunu ne zaman fark ettiniz?

 İş hayatının yoğun temposu dışında çocukluğumda da ilgi duyduğum ama pek yapamadığım fotoğrafçılık serüvenim, sayısal fotoğrafçılığın başlayıp, hızla yol aldığı ve fotoğraf üretmenin kolaylaştığı iki binli yılların başında 2 MP kapasitedeki ilk dijital fotoğraf makinamı satın almam ile başladı. İnternetin yeni yaygınlaştığı dönemlerde paylaştığım fotoğraflarıma gelen güzel yorumlar ve ilk kez katıldığım bir fotoğraf yarışmasında kazandığım ödül sonrası, Fotoğrafa daha fazla vakit ayırmam ve kendimi geliştirmem gerektiğini inandım.
 Sonrasında hayatıma AFSAD ( Ankara Fotoğraf Sanatçıları Derneği ) girdi ve böylece fotoğraf yolculuğum başladı. Eğitimler, Atölyeler iş hayatımın sona ermesiyle iyice yoğunlaştı ve hayatımın önemli bir bölümünü kapladı fotoğraf. İlk sergimi Ankara Devlet Opera ve Balesi Fuayesinde “ Işığın Dansı” adıyla açtım.  

Fotoğraf çekimleri için öncesinde uzun hazırlıklar yapar mısınız? Bu işin altın kuralı nedir?

 Kurgusal fotoğraf çekmeyi daha çok seviyorum. Yani elime makinayı alıp, saatlerce sokaklarda dolaşıp bazılarının dediği gibi “fotoğraf avcılığı” yapmaktan biraz uzağım. Çekeceğim şeyi önce kafamda kurguluyorum. Ayrıca, özel bir tekniğim yok. Sanatsal kaygıdan ziyade “estetik kaygı” ile çekim yapmayı daha çok seviyorum. Çekim öncesi her türlü hazırlığı, en ince detayına kadar yaparım.
 Her ne kadar sanatsal yaklaşımdan ziyade estetik kaygı ile çekim yapsam da, bu işin altın kuralı kendini izleyicilere anlatımda yatıyor. Anlatmak istediğinizin özetidir fotoğraf, yani kısaca “bir anlatım biçimidir.”  

Hepsi birbirinden başarılı çekimleriniz mevcut. En çok neyi fotoğraflamayı seversiniz?

“Az” olanı çekmeyi daha çok seviyorum. Minimal ve estetik yaklaşım çıkış noktamdır.

Özellikle kediler üzerinde güzel çalışmalarınız olduğunu biliyoruz. Hareketli canlılar olduğu için fotoğraf çekimi zor geçiyor mu?

Fotoğraf çekiminizi önceden kurgulasanız da, her yerde olduğu gibi patron kedidir. Yaşamda olduğu gibi çekimlerde de ona uymak zorundasınız. İstediğiniz pozu elde edebilmek için “kedi pastası”, ödül maması” gibi rüşvetleri de hazır bulundurmanız gerekir. Tek bir çekim için saatlerce uğraştığım çok olmuştur. Bir kediye asla sahip olamazsınız, olsa olsa siz onun insanı olursunuz.

Kedilerle ilgili yaptığınız çalışmalarda nelerden ilham alıyorsunuz?

 Kedilerin varlığı yeterince ilham kaynağı benim için. Yine doğadaki izlenimlerimden , ev içi gözlemlerimden notlar alıyorum. “Bunu çekmeliyim” diyorum ve sonrasında ortamı kurguluyorum. Saatlerce uğraşıp vazgeçtiğimde oluyor; başarılı çekim yaptığımda.  

Fotoğrafını çekip, unutamadığınız bir anınız oldu mu?

 Bir seyahat sırasında Bartın çayı içerisinde bahar temizliği yapan bir aile fotoğrafını, o zamanlarda en prestijli fotoğraf yarışması kabul edilen ve Koç-Allianz tarafından düzenlenen “Türkiye’nin Aileleri” konulu fotoğraf yarışmasına gönderdim. Hayatımda ilk kez bir yarışmaya katılıp, Türkiye’nin önde gelen fotoğraf sanatçıları tarafından birinci seçilmem beni çok mutlu etmişti.  

Son olarak Kedici Dergisi okurlarına ve tüm hayvan severlere vermek istediğiniz bir mesaj var mı?

 Doğadaki tüm canlıları seviyoruz, ama kediler bizim için ilk sırada geliyor. Üç kedimiz var. En büyüğü hem yaş, hem fiziki olarak ( tam 8 kg ağırlığında ) British Shorthair cinsi ve adı “Behzat”. Diğeri görme engelli dişi kedimiz “Narin” ( sokakta bulduk ölmek üzere idi, tedavisini yaptırıp, sahiplendik ) sonuncusu da yine ölmek üzere iken sokakta bulduğumuz ( damağı yarık bir halde ) ve uzun tedavilerden sonra yaşama döndürdüğümüz “Püskül” isimli kızımız.
 Son cins kedimiz Behzat’tır. Çok iştahlı ve yıllardır özel mama ile dengeli beslemeye çalışıyoruz. Bir kedinin yeme alışkanlığı dışında o kadar çok şey seviyor ki, sevmediklerini saymak daha kolay sanırım. Kendisine yasak olmasına rağmen, mutfaktan çaldıkları ile kaçarken çok sık yakalıyoruz. Hayvan çekimlerimin baş aktörüdür kendisi.

Kedici Dergisi okurlarına söylemek istediğim çok önemli bir şey var. Asla cins kedi satın almayın. Lütfen sahiplenin. Cins kediler hem huy, hemde fizik olarak gerçekten problemliler. Sokak kedileri candır, bunu unutmayın.  Cins kediler güzeldirler, ancak laboratuvar ortamında yetiştirildikleri için sonrasında anatomik bir çok problem yaşıyorlar. Yaş aldıkça gözünüzün önünde acı çekiyorlar. Onları bu şekilde görmek bizler içinde çok zor. Oysa sokakta, zaten var olan bir kediyi sahiplenmeniz, çok daha anlamlı bence.

 Ayrıca doğal ortamlarında olmaları gerekirken, pet shoplarda ticareti yapılan hayvanları kafeslerde, akvaryumlarda görmek insanın ruhunu derinden yaralıyor.   

Adreslerim:
web sayfası : www.salihguler.com.tr Instagram: salihguler.art
mail: msguler@gmail.com