Lale Cangal İle Pazar Röportajı- Işın Selin

‘35 yıldır bu yoldayım ve son 5 yıldır insanlarda, vejetaryen ve vegan bilinciyle karşı karşıyayım.’

Çevreye ve hayvanlara karşı duyarlı, yaptığı başarılı işler ile bilinen ve tam bir hayvansever olarak adlandırabileceğimiz, Lale Cangal bu haftaki röportaj konuğumuz. Bizlere tüm doğallığıyla, hayvan sevgisini anlatmakla kalmadı adeta hissettirdi.

Hayatınızın nasıl bir dönemine denk geldik, şu sıralar neler yapıyorsunuz?

Yaz tatilinin keyfini çıkarıyoruz. Malum 2019-2020’de çok zor bir dönem geçirdik. Okullara, evlerden devam ettik. Tatilde hepimizin hiçbir şey yapmamaya çok ihtiyacı var. Bizde şu an tatilde hiçbir şey yapmıyoruz.

Her zaman hayvanlarla iç içe bir hayatınız olduğunu görüyoruz. Nasıl bir evde büyüdünüz, bu hayvanseverlik çocukluktan gelen bir duygu muydu?

Evet, her zaman hayvanlarla iç içeydim. Doğduğum ev bir orman içindeydi. Doğal bir ortamdı, bazen sokağımızda ineklerin otladığını görürdük. Annemi ve babamı hayvan besleme konusunda hep zorlardım. Her gün annem ve babamın yanına gidip elimde bir kedi veya bir köpek: ‘Bu benim dostum olsun mu?’ diye sorardım. Onlar, eve kabul etmezlerdi. Kaplumbağa, kuş, tavşan ve balık çeşitleri her ailenin kabul edebileceği türden hayvanlar olduğu için bu tür hayvanları evimizde besledik. Ancak, her zaman kedi ve köpeğe adeta açlık duydum.

‘Apartmana köpek almadıkları için o evden ayrılır ayrılmaz, kızım Maya hayatıma girdi.’

Maya bir kurt cinsiydi. Onunla beraber çok güzel 13 yıl geçirdik. Kalbimin yarısı hala Maya’da. Maya gittiğinden beri kalbimin yarısı bomboş. Orası dolmaz. Sadece zamanla yeni canlar gelir.

Hayvanlarla aranızda olan bağdan biraz bahseder misiniz, evinizi kaç hayvan dostunuzla paylaşıyorsunuz?

3 tane kedimiz var. Mujiko tam bir tekir, onu Karaköy’de bir çöp kutusunun içinde buldum. Almasaydım yaşama şansı neredeyse yoktu. Alerjim olduğu için bir süre ona başka yuva aradım. Mujiko, bir gece bana masaj yaptı. İşte ben o gece kedici oldum. Alerji ilaçlarımı devamlı içerim, ilaçsız kalamam.Evin iki numaralı kedisi Sos, oğlumun şansına geldi evimize. Aklımızda ikinci bir kedi yokken, tanrı gönderdi bize. Şans işte. O bir British Scottish. Üç numaralı çocuğumuzun da adı Vampi Whisper.
3 kedi harici bir de evimizde kuşumuz var. Adı Jako. Onu kafesin içerisinde tutuyorlardı. Evimde onu her zaman kafesinden dışarıya salıyorum. Beraber yemekler yapıyoruz. Hatta dedikodu yapıyor, konuşuyoruz. Espiri yeteneği, kurduğu cümleler ile konuşabildiğim tek hayvan. Jako’nun kedilerime olan saygısı ve kedilerimin Jako’ya olan saygısı gerçekten insanlara verilebilecek ders niteliğindedir.

Eşiniz Cemal Hünal ile bir at çiftliğiniz vardı. Nasıl tecrübeler edindiniz?

Atlar ve hayvanlar ile iletişime geçtikten sonra üzülerek söylüyorum ki, başka kimseye ihtiyacımız yok. Onların, o bakışları bile yetiyor.

Sokak hayvanları ile ilgili gerçekleştirmek istediğiniz bir hayaliniz var mı? Bir fırsatınız olsaydı hayvansever olarak, dünyada hayvanlarla ilgili neleri değiştirmek isterdiniz?

Hayvan dostlarımızın, mal değil can olduğunun farkında varılması ve kanunen teklifin artık kabul edilmesini istiyoruz. Hala bu yasa çıkmadı. O kadar çok geç kalınmış bir konu ki bu! Dünya’da ise hayvanlara karşı daha fazla duyarlı olunmasını isterim.
Ben neredeyse bir vejetaryen olarak doğdum diyebilirim. İlk et yememe kararımı aldığımda daha anaokulundaydım. Hayvan yemiyorum, hayvansal ürünleri kullanmıyorum!
Süt ve süt ürünleri çok büyük bir zulümle elde ediliyor. Mesela, yumurta yerken nerden, ne şartlarda elde edilip geldiğini düşünmüyor insanlar.

‘Ama umut var’

Artık insanlar değişiyor ve uyanıyor. 35 yıldır bu yoldayım ve son 5 yıldır insanlarda, vejetaryen ve vegan bilinciyle karşı karşıyayım. Marketteki raflar, restoranlardaki menüler çeşitlendi. Ben vegan bilincinin bu kadar yol alacağını tahmin edemezdim. Artık vegan olmak özentilikten çıktı ve dünyada gerçek bir varoluş oldu.

Kedici Dergisi okurlarına ve tüm hayvanseverlere vermek istediğiniz bir mesaj var mı?

Kedi gırlamaları ve hayvanların öpücükleri ile dolsun taşsın ömrünüz.